Anladım sonu yok yalnızlığın 
Her gün çoğalacak 
Her zaman böyle miydi bilmiyorum 
Sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak 
Alışır her insan alışır zamanla 
Kırılıp incinmeye  
Çünkü olan yıkılıp yıkılıp 
Yeniden ayağa kalkmak 
Yalnızlığım yollarıma  
Pusu kurmuş beklemekte 
Acılar gözlerini dikmiş üstüme nöbette 
Bekliyorum bekliyorum 
Hadi gelin üstüme korkmuyorum 
Bulutlar yüklü  
Ha yağdı ha yağacak üstümüze hasret 
Yokluğunla ben başbaşayız nihayet